NEEEEEE! roep ik tegen niemand, want ik zit alleen in de auto, maar vlak voor de auto steekt een moeder-eend met zes kuikentjes de weg over. Ik rijd met 80 kilometer per uur over een provinciale weg waar ik niet uit kan wijken. Tot mijn vreugde zie ik in mijn achteruitkijkspiegel dat moeder-eend en alle kuikentjes vrolijk verder lopen. Ik heb ook niets onder mijn wielen gevoeld. Pfff. Dat is goed afgelopen.
Ik ben onderweg van de ene school naar de andere om het oorlogsverhaal van mijn vader te vertellen. Een verhaal over zijn tewerkstelling in Duitsland en wat hij daar heeft meegemaakt; over de verschillende keren dat hij de oorlog ternauwernood heeft overleefd. Zoals die keer op Alexanderplatz…
Samen met zijn vriend, Jaap, maakte mijn vader zo nu en dan uitstapjes. Ze gingen die dag naar Alexanderplatz, een groot plein in het centrum van Berlijn waar ze een grote buitgemaakte Russische tank bekijken. Dan beginnen de sirenes te loeien. Vliegtuiggeronk komt steeds dichterbij. Ze horen de bommen al vallen. Zo snel als ze kunnen rennen ze naar een schuilkelder, maar daar wordt de deur voor hun neus dichtgeslagen. “Alleen voor Duitsers!” wordt er gezegd.
Ze zien de lege Russische tank op het plein en besluiten daarin te schuilen. De bommen fluiten om hun oren, de aarde schudt onder het geweld van de vallende bommen. Het is een oorverdovend lawaai. Dan volgt een enorme explosie. Wanneer ze na uren hun hoofden uit de tank steken, zien ze dat het plein volledig verwoest is. De hele omgeving staat in brand. Wanneer ze naar de schuilkelder kijken zien ze dat deze vol geraakt is. Alle 360 mensen die erin zaten zijn dood.
Mijn vader is een van de kuikentjes op de weg. Hij staat keer op keer doodsangst uit, maar haalt toch de overkant. Het is mooi om het verhaal van mijn vader te vertellen. Kinderen zijn er vaak stil van. Kuikens die straks volwassen zijn met voldoende bagage om de overkant veilig te halen.
Geef een reactie