Een hoek van de zolder moest leeg. Naast een heleboel spullen die er al jaren ongebruikt stonden en daarom wel weg konden, stond er ook een doos. Een doos met een deksel erop. Ik had geen idee wat er in de doos zou zitten, maar de doos bleek vol brieven te zitten. Brieven die ik gedurende mijn leven ontvangen heb. Brieven van toen ik ongeveer 10 jaar was tot brieven van vrienden en vriendinnen uit mijn pubertijd. Er zijn brieven van mensen die ik me nog heel goed herinner tot mensen waarvan ik geen idee heb wie het zijn. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik met één vrouw heel veel geschreven heb, maar haar naam doet geen enkele bel rinkelen.
Zo blader ik door een stuk jeugd en realiseer ik me dat we tegenwoordig geen brieven meer schrijven. Ik in ieder geval niet. Een brief is vervangen door een e-mailtje of door een appje.
En eigenlijk is dat wel jammer, want voor een brief neem je tijd. Tijd om je gedachten te ordenen en op papier te zetten. Tijd om na te denken over wat leuk is voor de ander om te weten. Mijn vader typte zijn brieven altijd met een doorslag. Zo had hij altijd zijn eigen tekst erbij als een ander op zijn brief reageerde. Ik schreef met de hand en heb geen doorslag van de brieven die ik schreef. Wat ikzelf geschreven heb, weet ik dus niet. Uiteindelijk is dat toch het leukst om te weten, want dat gaat over je eigen leven.
Gelukkig vond ik ook nog mijn puberdagboek. Daarin lees ik wat een ongelooflijk tobbende puber ik was. Ik dacht dat ik best wel meegaand en vriendelijk was, maar als ik mijn dagboek lees dan was ik echt vreselijk.
Wat wil ik nu nog bewaren? Niet de brieven van anderen. Die gaan grotendeels de papierbak in, maar wat ik zelf geschreven heb, hou ik nog even bij me. Misschien kan ik eens een mooi verhaal vertellen over mijn pubertijd. Hoe dan ook, bij het opruimen komen mooie verhalen naar boven en worden mijn herinnering geactiveerd. Ik hou jullie op de hoogte.
‘Dat is een bijzonder meisje. Ik praat wel even met haar’, zei de juf. Bijzonder was ze misschien wel, maar ik zag weinig verschil met de andere leerlingen. Ze waren allemaal wel bijzonder. Bijzonder aardig, bijzonder slim, bijzonder grappig, bijzonder vriendelijk…
Het loerde al een tijdje naar me, dat zwarte gat. Het gat waar ik zonder mijn vaste werk van drie dagen per week in zou vallen. Dat zwarte gat riep ‘kom hier!’. Dat gat heb ik om de tuin geleid met een klus waar ik zeven weken aan vast zat en wat andere opdrachten die in de agenda stonden. Ik was niet voor één gat te vangen.