Rode Ruiter

een eigen verhaal

Ternauwernood aan de dood ontsnapt.

door // Reageer

NEEEEEE! roep ik tegen niemand, want ik zit alleen in de auto, maar vlak voor de auto steekt een moeder-eend met zes kuikentjes de weg over. Ik rijd met 80 kilometer per uur over een provinciale weg waar ik niet uit kan wijken. Tot mijn vreugde zie ik in mijn achteruitkijkspiegel dat moeder-eend en alle kuikentjes vrolijk verder lopen. Ik heb ook niets onder mijn wielen gevoeld. Pfff. Dat is goed afgelopen.

Ik ben onderweg van de ene school naar de andere om het oorlogsverhaal van mijn vader te vertellen. Een verhaal over zijn tewerkstelling in Duitsland en wat hij daar heeft meegemaakt; over de verschillende keren dat hij de oorlog ternauwernood heeft overleefd. Zoals die keer op Alexanderplatz…Lees verder →

Een bijzonder meisje

door // Reageer

‘Dat is een bijzonder meisje. Ik praat wel even met haar’, zei de juf. Bijzonder was ze misschien wel, maar ik zag weinig verschil met de andere leerlingen. Ze waren allemaal wel bijzonder. Bijzonder aardig, bijzonder slim, bijzonder grappig, bijzonder vriendelijk…

Dit bijzondere meisje  zat in het midden van een groepje van drie. Toen ik langsliep bij het tekenen, lag ze met haar hoofd op de tafel en haar ogen dicht. ‘Zij slaapt’ zeiden de andere meisjes. Niet lang daarna richtte ze haar hoofd op en ging mee kleuren.

Bij de vraag of het groepje hun tekening wilde presenteren, zeiden de andere twee meisjes ‘nee’. Het bijzondere meisje kwam wel naar voren, hield de tekening ophoog en vertelde wat ze getekend hadden.

Ik mocht even op de klas passen toen de juf iets ging halen. Het bijzondere meisje kwam met haar schrift vol sommen bij me en zei dat ze het niet begreep. Daar is de juf voor, dat kan ik nu ook niet uitleggen.

Toen ik de school uitliep omdat ik klaar was, kwam het bijzondere meisje mij een knuffel geven. Wat een bijzonder lief meisje.

Zwart gat

door // Reageer

Het loerde al een tijdje naar me, dat zwarte gat. Het gat waar ik zonder mijn vaste werk van drie dagen per week in zou vallen. Dat zwarte gat riep ‘kom hier!’. Dat gat heb ik om de tuin geleid met een klus waar ik zeven weken aan vast zat en wat andere opdrachten die in de agenda stonden. Ik was niet voor één gat te vangen. 

Ook is er ruimte om plannen, die al lang in mijn hoofd zaten, uit te werken. Tijd om me te verdiepen in de tijd dat mijn vader als dwangarbeider in Duistland moest werken. De arbeitseinsatz. De achtergrondinformatie geeft een gitzwart beeld over de mannen die verplicht aan het werk moesten.

Dit verhaal over mijn vader ben ik aan het onderzoeken. Ik wil er een vertelling van maken voor de bovenbouw van het basisonderwijs. Een vertelling die iets laat zien over die ongelooflijke zware tijd, een vertelling die hopelijk laat zien dat we niet nog een keer die kant op willen. Uiteindelijk ook een vertelling over hoop.

Geen zwart gat voor mij, geen geraniums, wel ruimte en tijd om bezig te zijn met verhalen.  Verhalen doen ertoe!