NEEEEEE! roep ik tegen niemand, want ik zit alleen in de auto, maar vlak voor de auto steekt een moeder-eend met zes kuikentjes de weg over. Ik rijd met 80 kilometer per uur over een provinciale weg waar ik niet uit kan wijken. Tot mijn vreugde zie ik in mijn achteruitkijkspiegel dat moeder-eend en alle kuikentjes vrolijk verder lopen. Ik heb ook niets onder mijn wielen gevoeld. Pfff. Dat is goed afgelopen.
Ik ben onderweg van de ene school naar de andere om het oorlogsverhaal van mijn vader te vertellen. Een verhaal over zijn tewerkstelling in Duitsland en wat hij daar heeft meegemaakt; over de verschillende keren dat hij de oorlog ternauwernood heeft overleefd. Zoals die keer op Alexanderplatz…Lees verder →
Ik heb me, zoals ik een jaar geleden schreef, gestort op het verhaal van mijn vader. Het oorlogsverhaal om precies te zijn. Het verhaal over zijn tewerkstelling in Duitsland. Een verhaal waarin je meegenomen wordt in de ontwikkeling van een jonge man die door de gruwelijkheden van de oorlog, de dingen die hij meemaakt, opgroeit tot een man met een verhaal dat niet vergeten mag worden. Een verhaal dat laat zien dat een oorlog alleen maar verliezers kent en dat een oorlog trauma’s oplevert die je je hele leven meedraagt.