Als mensen voor het eerst een vertelbijeenkomst bijwonen, hoor ik steevast ‘wat bijzonder’ en ‘ik heb er ontzettend van genoten’. De verstilling die plaatsvindt bij het luisteren naar verhalen geeft een dynamiek waar mensen heel blij van worden. Anderhalf uur zonder afleiding luisteren. Anderhalf uur in je eigen hoofd de film van de verhalen afspelen. Dat gebeurt er als een vertelling beeldend verteld wordt. In je hoofd komen plaatjes die het verhaal kleur geven.

In de dorpskerk in Pijnacker gingen op zondag 15 november 2026 ruim 90 mensen naar huis met verschillende verhalen in hun hoofd. Verhalen die pasten bij de schilderijen van Victor Hartmann; een schilder uit de 19e eeuw, die kleurrijke beeldende schilderijen maakte . De componist Modest Moessorgski componeerde, als ode aan zijn vriend, muziek bij een aantal schilderijen onder de titel de schilderijententoonstelling.
Vertellers van de Vertelkring Delft lieten de schilderijen door hun verhalen tot leven komen, gelardeerd met stukjes muziek van Moussorgski.
De kunst van het vertellen is nog steeds ondergewaardeerd. Mensen zeggen vaak ‘o je komt voorlezen’, maar vertellen is iets heel anders dan voorlezen. Een verteller gaat als het ware in het hoofd van de luisteraar zitten en zorgt voor een fantasierijke beleving. Allerlei nuttige stofjes worden geactiveerd. Vertellen ontspant en vertraagt. Dat maakt dat mensen blij worden van verhalen.
Laat de kunst van het vertellen leven en nodig eens een verteller uit. Ervaar zelf hoe een verhaal binnenkomt!

NEEEEEE! roep ik tegen niemand, want ik zit alleen in de auto, maar vlak voor de auto steekt een moeder-eend met zes kuikentjes de weg over. Ik rijd met 80 kilometer per uur over een provinciale weg waar ik niet uit kan wijken. Tot mijn vreugde zie ik in mijn achteruitkijkspiegel dat moeder-eend en alle kuikentjes vrolijk verder lopen. Ik heb ook niets onder mijn wielen gevoeld. Pfff. Dat is goed afgelopen.
Een hoek van de zolder moest leeg. Naast een heleboel spullen die er al jaren ongebruikt stonden en daarom wel weg konden, stond er ook een doos. Een doos met een deksel erop. Ik had geen idee wat er in de doos zou zitten, maar de doos bleek vol brieven te zitten. Brieven die ik gedurende mijn leven ontvangen heb. Brieven van toen ik ongeveer 10 jaar was tot brieven van vrienden en vriendinnen uit mijn pubertijd. Er zijn brieven van mensen die ik me nog heel goed herinner tot mensen waarvan ik geen idee heb wie het zijn. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik met één vrouw heel veel geschreven heb, maar haar naam doet geen enkele bel rinkelen.