Mijn vader, Willem, was verwoed amateurfotograaf. Met oog voor detail en humor wist hij vaak mooie plaatjes te schieten. Inmiddels is het ruim een jaar geleden dat hij op 98 jarige leeftijd overleed, maar zijn blik en manier van de wereld beschouwen zitten ook in mij. Vaak denk ik als ik ergens loop ‘o, dat zou een mooie foto voor Willem zijn.’ Het zijn wel vaak de wat wrangere beelden die indruk maken en die mijn vader op de foto zou zetten.
Laatst zag ik een man in versleten kleren met zijn mond open met een fles naast zich op een bankje in de zon liggen slapen. Hij snurkte luid. Twee kinderen van rond de 6 jaar stonden erbij en keken vol verbazing naar deze man. Een prachtig, maar ook schrijnend beeld. Mijn vader zou niet schromen om de camera te pakken en een foto te maken. Ik heb die schroom wel en heb bovendien niet de gave van het fotograferen. Ik sla het beeld echter wel op in mijn hoofd.Lees verder →
Het was op het eiland Sao Jorge, dat we op een weggetje zaten dat ons naar een leuk vissersdorpje zou leiden. De auto die we gehuurd hadden was groot, eigenlijk te groot voor ons twee, maar er was geen andere beschikbaar. Het weggetje ging almaar steiler en steiler naar beneden. ‘Ja toe maar’ zei manlief, ‘aan het einde is vast het dorpje. Verder en verder reden we tot we bij een super stijl stukje kwamen waar aan het einde allemaal bootjes te zien waren en netten die uitgespreid lagen. ‘Ja daar zal het zijn’ moedigde manlief, mij aan. Ik reed verder en eindigde aan de rand van de oceaan op een betonnen plateau waar ik de auto met geen mogelijkheid kon keren.